Het Verenigd Koninkrijk blijft een schijnbaar onuitputtelijke bron van muzikaal talent. Ook dit jaar worden we overspoeld met indrukwekkende debuten, en het einde van die stroom lijkt gelukkig nog lang niet in zicht. Eerder wisten onder meer overpass, Tooth en Saint Clair ons al moeiteloos te overtuigen, en nu is het de beurt aan Et Al.. Het trio uit Manchester heeft grote schoenen te vullen, maar na een eerste luisterbeurt blijkt al snel dat het daar met glans in slaagt. Trio Stan Buckroyd (gitaar en zang), Alex Robinson (gitaar) en Mike Eastham (bas) vormt een unieke bezetting waarin bakken gitaargeweld duidelijk centraal staan. Maar naast een voorliefde voor gitaren blijkt het drietal ook over een gezonde dosis taalkennis te beschikken. Et Al. is namelijk een Latijnse afkorting voor ‘en anderen’, waardoor & Others. op een speelse manier uitgroeit tot een soort titelloze debuut-ep. Een leuke keuze die meteen de nieuwsgierigheid prikkelt, maar nu is het vooral tijd om te ontdekken wat er achter die naam schuilgaat.
Teder en ingetogen zet & Others. in met “Comfort”, maar die schijnbare rust is van korte duur. Zware drums slaan plots in als donderslagen en zetten meteen de toon. Frontman Stan Buckroyd slingert de lyrics met bakken attitude het publiek in, terwijl huilende gitaren zich onstuimig om hem heen kronkelen. We zijn wakker geschud, opgewarmd en helemaal klaar voor opvolger “Fat Kid”, die de intensiteit nog een flinke versnelling hoger schakelt. Een koebel geeft het startschot, waarna een spervuur aan stevige altrock op ons wordt afgevuurd. Denk aan nummers als “Midas” van Wunderhorse en “That’s Me” van Keo, maar dan met dromerigere strofes die voor extra dynamiek zorgen. Een huppelende baslijn en zweverige gitaarmelodieën maken voortdurend plaats voor rauwe distortion en snijdende akkoorden, waardoor het nummer blijft verrassen. Voeg daar een bloedstollende bridge en een gierende gitaarsolo aan toe, en je hebt een rocksong die alle vakjes afvinkt. Catchy, boordevol passie en gemaakt voor een plakkerige concertzaal. Nog voor het nummer is afgelopen, ruik je de moshpit al en voel je de blauwe plekken die onvermijdelijk zullen volgen.
Met “Addison” laat Et Al. vervolgens een heel andere kant van zichzelf horen. Het tempo gaat omlaag, de distortionpedalen blijven onaangeroerd en de band kiest voor een meer ingetogen, sfeervolle aanpak. We dobberen mee op een warme, nostalgische golf die aanvankelijk geruststellend aanvoelt, maar gaandeweg een grijze, melancholische ondertoon krijgt. De gitaren treden dit keer bewust een stap opzij en maken plaats voor de zwoele baslijn van Mike Eastham, die zich soepel door het nummer slingert. Ze geeft het geheel een warme, meeslepende gelaagdheid en fungeert als een subtiele gids die ons moeiteloos door de emotionele lading van het nummer leidt, terwijl de dromerige instrumentatie de sfeer beetje bij beetje, laagje per laagje alleen maar verder verdiept.
Op “Confide” vindt & Others. de gulden middenweg tussen de voorgaande nummers. Het tempo ligt opnieuw wat hoger, al krijgen de dromerige melodieën in eerste instantie nog de bovenhand op de stevige gitaren. Met bijna zes minuten op de teller neemt de band uitgebreid de tijd om het nummer te laten groeien. Een ingetogen bridge vormt daarbij het kantelpunt: wat begint als een dromerige, uptempo track, mondt uit in een meeslepend stadionanthem. Grootse akkoorden, een opengebarsten geluidsmuur en emotioneel geladen, meezingbare lyrics tillen het nummer naar een indrukwekkende climax. Dit is zo’n song waarvan je moeiteloos duizenden stemmen tegelijk het refrein hoort meebrullen. Elke keer we denken het beste lied gehad te hebben, blaast het volgende ons opnieuw volledig omver. Ook afsluiter “Half Alive.” bezit een onweerstaanbare charme. Frontman Stan Buckroyd blijft alleen achter met niets meer dan een akoestische gitaar, waardoor alle opsmuk wegvalt en de emotie des te harder binnenkomt. Zijn breekbare zang en de sobere begeleiding zorgen voor een intiem slot dat nog lang blijft nazinderen. Teder, oprecht en precies de afsluiter die deze ep verdient.
Et Al. levert met & Others. een indrukwekkend visitekaartje af. Hoewel de band duidelijk een eigen geluid heeft gevonden, weigert ze zich vast te pinnen op één formule. Van messcherpe riffs die binnenkomen als een vuistslag, over dromerige passages vol melancholie, tot grootse rockanthems die smeken om luidkeels meegezongen te worden: elk nummer voelt anders aan, zonder dat de samenhang ooit verloren gaat. Juist die balans tussen rauwe energie en kwetsbaarheid maakt deze ep zo overtuigend. Als Et Al. dit niveau weet vast te houden, lijkt het slechts een kwestie van tijd vooraleer de band de kleine clubs ontgroeit en op veel grotere podia thuishoort.
Ontdek “Addison”, ons favoriete nummer van & Others. in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
